Að vinna eða ekki vinna!

Þetta er í annað skiptið í lífinu sem ég er atvinnulaus og í báðum tilfellum að eigin ósk eða á eigin forsendum. Í fyrra skiptið fékk ég vinnu sama dag og ég sagði upp hinni vinnunni en nú er annað upp á teningnum. Mig langar bara ekkert að vinna - hreinskilningslega!

Ég held ég sé búin að vinna yfir mig síðustu ár. Að sama skapi er ég með bullandi samviskubit yfir að viðurkenna þetta og get því varla notið þess að vera ekki að vinna. Og annað; ég virka greinilega best þegar ég hef þeim mun meira að gera og vinna hefur verið minn drifsteinn síðustu misseri!

Peningar spila alltaf inn í því til að eiga salt í grautinn þarf maður náttúrulega pjening! Til vonar og vara og til að koma í veg fyrir allan misskilning þá má almættið gjarnan vita að auðvitað vil ég hafa vinnu, nægt lifibrauð og heilsu til að hafa ofan í mig og á, vinnu sem ég nýt og get nýtt til að leggja mitt af mörkum í þessum heimi.

Hluti af þessari sérlega opnu aðstöðu sem ég er í einmitt núna er að ég veit ekki hvar mig langar að búa, hvar mig langar að vera, heimurinn er einfaldlega of stór fyrir mig. Í einn stað langar mig að verða einn færasti læknir hér á jörð, bjarga mannslífum hægri/vinstri eða vera óþreytandi listamaður sem færir heiminum hreinasta formið af sjálfum sér og þeirri sjálfleitarbaráttu sem við heyjum öll á hverjum degi. Í annan stað langar mig bara að fá mér jörð, hvar sem það er í raun og veru, bara á meðan ég hef hjartabljúga, djúpa, myndarlega, handlagna prinsinn minn mér við hlið :), stofna mitt eigið litla samfélag, eignast 97 krakka og ala þá alla upp til að verða bestu eintök af þeim sjálfum. Þá langar mig bara til að ferðast, vinna sem sjálfboðaliði, læra tungumál og allt hvaðeina sem hvert land hefur upp á bjóða.

Ég er sem sagt algjörlega týnd í óendanlega opnum möguleikum sem þessi litli heimur hefur upp á að bjóða.

Eini möguleikinn er náttúrulega hinn augljósi eins og stendur sem er þó svo 'erfiður' en það er lifa í núinu, bæta mig sem manneskju, hið innra sem ytra, elska, njóta, upplifa, dýpka og sjá; það sem mér er ætlað og ég á skilið mun banka upp á, í því formi sem það verður á þeim tíma og það verður einungis á mína ábyrgð að vera hugrökk og viljug til að stökkva - þangað til er það á mína ábyrgð að leita og láta vita af mér!

Þannig hljóðar hin heilaga Bárðarkviða *