Á fimmtu hæð við breiðstræti Brusselborgar sat ég í gær og hugsaði um lífið sem aldrei fyrr - ég var hvorki á brókinni né í palíettukjólnum, heldur lagklædd, með ullarteppi vafið um mig, með húfu og í fínu ullarskónum sem hún vinkona mín á Sólheimum prjónaði handa mér, Takk. Og þótt ég biði og biði eftir hestvagninum og Hr. Stórum, kom allt fyrir ekki og ég trítlaði ein um miðbæinn innan um alls kyns fólk frá alls kyns hornum þessa heims. Jólarómantíkin var alls ráðandi, ljósadýrð og skautasvell, markaðskofar og tónlistarfólk á hverju strái.
Brussel er svo merkileg borg og kannski bara Belgía almennt. Það er svo magnað að fylgjast með samskiptum fólks sem býr í Belgíu og fylgjast með tungumálinu breytast setninganna á milli. Þetta hlýtur að hafa áhrif á fólk, umburðarlyndi, víðsýni og viðleitnina við að skilja, mynduð þið ekki halda? Franska/flæmska... það bara kemur í ljós þegar fólk talar! Ætli þeir Belgarnir þekki ekki hvern annan úr bara eftir nefinu eða eyrunum kannski og viti alveg hvaða tónar koma út úr munni nágrannans?
No comments:
Post a Comment